Αρχείο κατηγορίας Ανακοινώσεις

Συμμετοχικό σεμινάριο στην Ευτοπική Βιβλιοθήκη

Το Σάββατο 7 Δεκέμβρη θα πραγματοποιηθεί στην Ευτοπική Βιβλιοθήκη [Θηβών 353, Αιγάλεω (2ος όροφος), πλησίον σταθμού μετρό Αιγάλεω] ένα συμμετοχικό σεμινάριο.
Το σεμινάριο θα πραγματοποιηθεί από τις 3μ.μ. έως τις 8μ.μ., θα είναι στην αγγλική γλώσσα και με δηλώσεις συμμετοχής (έως 20 άτομα).
Όσες/οι ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή μέχρι την Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου είτε στέλνοντας email στο eutopic.library@espiv.net είτε στέλνοντας μήνυμα στη σελίδα της Ευτοπικής Βιβλιοθήκης στο Facebook.
Δεν υπάρχει κόστος συμμετοχής και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Ακολουθεί η περιγραφή του σεμιναρίου στα ελληνικά [για αγγλικά δείτε παρακάτω – English below].

*Από το 2008, για πολλούς αναρχικούς / αυτονομιστές / αντιεξουσιαστές σε όλο τον κόσμο, η «Ελλάδα» έχει γίνει σημείο αναφοράς για την τολμηρή, μαχητική εξέγερση, αλλά και για πολλά προτάγματα αλληλεγγύης σχετικά με τη λιτότητα και το προσφυγικό. Παρ’όλα αυτά, μας έχει πιάσει μια αίσθηση απελπισίας λόγω των τρομερών εμποδίων του φασισμού και της οικολογικής καταστροφής. Δεν είναι μικρό πράγμα π.χ. να τερματιστεί ο καπιταλισμός μέσα στην επόμενη δεκαετία, προκειμένου να αποτραπούν οι καταστροφικές κλιματικές αλλαγές. Πώς μπορούμε να βασιστούμε στη δύναμη των προσπαθειών αντίστασης  και ταυτόχρονα να προκαλούμε τον εαυτό μας να σκέφτεται και να ενεργεί με μεγαλύτερη φαντασία και δημιουργικότητα; Πώς μπορούμε να προχωρήσουμε πέρα από μια πολιτική αντίδρασης προς μια πολιτική ανοικοδόμησης, επεκτείνοντας τις υπάρχουσες απελευθερωτικές υποσχέσεις στο εδώ και τώρα;

Λάβετε μέρος σε ένα συμμετοχικό σεμινάριο με τον Παύλο Σταυρόπουλο και την Cindy Milstein  που θα διερευνήσει την «προεικονιστική πολιτική»: μορφές κοινωνικών σχέσεων και κοινωνικής οργάνωσης στις οποίες «επιδιώκουμε να δράσουμε σαν να είμαστε ελεύθεροι, διότι έτσι αρχίζουμε να είμαστε ελεύθεροι» όπως λέει ο Carlos Taibo στό βιβλίο του “ Να ξανασκεφτούμε την αναρχία.” Θα συζητήσουμε την καλλιέργεια κοινοτήτων συλλογικής φροντίδας – που βασίζονται σε δεοντολογικές πρακτικές όπως η αλληλεγγύη, η αμοιβαία βοήθεια και η αξιοπρέπεια καθώς και η φροντίδα και η αγάπη. Θα δημιουργήσουμε ένα πλαίσιο, μέσα από έναν κοινωνικό οικολογικό και queer αναρχά-φεμινιστικό φακό, για το τι μπορεί να είναι μια προεικονιστική πολιτική και στη συνέχεια θα εξετάσουμε ιστορικά και σύγχρονα παραδείγματα ριζοσπαστικών συνεταιρισμών, πρακτικών ανάληψης ευθυνών και λαϊκών συνελεύσεων, μεταξύ άλλων. Μετά, θα συζητήσουμε στρατηγικά και κριτικά για το πώς μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά, ειδικά μέσα στο τρέχον κλίμα και συνθήκες.

Participatory workshop at the Eutopian Library.

A participatory workshop will be held on Saturday 7 December at the Eutopian Library [Thivon 353, Aigaleo (2nd floor), near the Aigaleo metro station].
The workshop will take place from 3pm till 8pm, will be in English and with entries (up to 20 people).
Anyone interested in joining can apply by Thursday 5 December either by email eutopic.library@espiv.net or by sending a message on the Eutopian Library Facebook page.
There is no cost to participate and priority will be respected.

Below is following a description of the workshop in English.

*Prefiguring Possibility out of the Ruins

Since 2008 in particular, for many anarchists/autonomists/antiauthoritarians around the globe, “Greece” has become shorthand for bold, militant rebellion, but also numerous solidarity projects around austerity and refugees. Yet a sense of despair has taken hold in the face of the formidable obstacles of fascism and ecocide. It is no small task to, for instance, end capitalism within the next decade in order to stave off catastrophic climate shifts. How might we build on the strengths of resistance efforts, and yet challenge ourselves to think and act more imaginatively? How might we move beyond a politics of reaction toward a politics of reconstruction, drawing out actually existing liberatory promises in the here and now?

Join Pavlos Stavropoulos and Cindy Milstein for a participatory workshop exploring “prefigurative politics”: forms of social relations and social organization in which we “seek to act as if we are free because, in so doing, we begin to be so,” to quote Carlos Taibo from his book Rethinking Anarchism. We will discuss cultivating communities of collective care—premised on ethical practices such as solidarity, mutual aid and dignity as well as care and love. We will lay out a frame, through a social ecological and queer anarcha-feminist lens, for what prefigurative politics can be, and then look at historical and contemporary examples of radical cooperatives, practices of accountability, and neighborhood assemblies, among others. From there, we’ll critically strategize about how we can move forward, especially within the current climate and conditions here.

Ευτοπική Βιβλιοθήκη

«ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΙΡΗΝΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ», άρθρο της Brigitte Vasallo για την Καταλονία


Αυτές τις μέρες έχω καρφωμένο στο μυαλό μου εκείνο το τραγουδάκι που μας
μαθαίνανε μικρά στις κατασκηνώσεις «είμαστε ειρηνικοί άνθρωποι και δεν μας
αρέσει να φωνάζουμε», και που το τραγουδούσαμε ανεβάζοντας τον τόνο της
φωνής μέχρι που τελικά ξεφωνίζαμε. Ήμασταν πιτσιρίκια αλλά ήδη
καταλαβαίναμε *πως το να είναι κάποιος ειρηνικός άνθρωπος και το να φωνάζει
είναι κάτι απόλυτα συμβατό*. Στην τελική, είναι συμβατό το να φωνάζεις και
να μην σ’αρέσει να το κάνεις. Και καταλαβαίναμε πως υπήρχε μια διαφορά
ανάμεσα στο να είσαι ειρηνικός και το να βρίσκεσαι ανυπεράσπιστος. Ή
ανάμεσα στο να είσαι ειρηνικός και το να είσαι πειθήνιος, και να σιωπάς.
Αυτές τις αποχρώσεις, που, κοίτα να δεις, φαίνεται πως χάνουμε όταν
φτάνουμε στην ενηλικίωση.

Κάθε φορά που λέμε πως «ο καταλανικός λαός είναι από τη φύση του ειρηνικός»
διαπράτουμε ένα μικρό -ακούσιο;- έγκλημα. Αφενός, επειδή, αν διαβεβαιώνουμε
πως ένας οποιοσδήποτε λαός είναι ειρηνικός, μάλλον σε κάποιο νοητικό
συρταράκι μας έχουμε φυλαγμένη την ιδέα πως υπάρχουν βίαιοι λαοί. Και η
επόμενη εικόνα που μας έρχεται στο μυαλό, είναι σίγουρα ρατσιστική. Αλλά,
εκτός από το ότι αυτή η ουσιοκρατική ιδέα για τους λαούς είναι επικίνδυνη, *το
φαντασιακό μιας ειδυλλιακής, βουκολικής Καταλονίας είναι μια πρόσφατη και
ιδιοτελής εφεύρεση, *απόγονος κατά βάση της Μεταπολίτευσης, που έχει
ηθελημένα σβήσει σταδιακά την εργατική μνήμη και την αναρχική μνήμη από το
συλλογικό φαντασιακό. Στην Καταλονία έχουν υπάρξει τα πάντα: βόμβες στην
Όπερα, ο δολοφόνος του Τρότσκι, η Τραγική Εβδομάδα (1909, με τη μεγάλη
απεργία που κατέστειλε βίαια η κυβέρνηση, με πάνω από 100 νεκρούς), καθώς
και ιστορικές απεργίες όπως της Siemens και Elsa στην μητροπολιτική περιοχή
της Βαρκελώνης τις δεκαετίες του 60 και του 70, τον 20ο αιώνα, των οποίων
-παρεμπιπτόντως- ηγήθηκαν οι τσαρνέγος (ισπανοί εσωτερικοί μετανάστες στην
Καταλονία), επιτρέψτε μου την σημείωση, γιατί φαίνεται πως το μόνο που
έχουμε συνεισφέρει στον τόπο είναι η κακή προφορά μας στα καταλανικά…

Η Καταλονία, λοιπόν, έχει υπάρξει πάντα αρκετά ανυπότακτη κι αυτό θα έπρεπε
να μας γεμίζει περηφάνια. Από την άλλη, ο φεμινισμός -που τον αναφέρουμε
συχνά αλλά τον γνωρίζουμε ελάχιστα- μας έχει μάθει πως *η βία δεν είναι
μόνο μια γροθιά, αλλά μια σειρά πραγμάτων που τοποθετούνται σε διαφορετικά
και ταυτόχρονα πλαίσια, *και κυρίως πως δεν είναι το ίδιο η βίαιη επίθεση
και η άμυνα, και πως έχουμε το δικαίωμα να αμυνόμαστε.

‘Ετσι, *τα οδοφράγματα δεν μπορούν να ερμηνευτούν με απομονωμένο ή
κομπλεξαρισμένο τρόπο. *Δεν έχουμε ανάγκη να έρθουν κάποιοι απ’έξω για να
ανάψουν φωτιές, έλεος πια! Οι καταλανοί και οι καταλανές ξέρουμε να το
κάνουμε μια χαρά. Υπάρχει μια θηριώδης κρατική βία στην αστυνομική δράση,
και επιπλέον υπάρχει μια πρόσθετη συμβολική βία στο γεγονός ότι η
καταλανική αστυνομία επιτίθεται ενάντια στους ανθρώπους. Τους «δικούς της»
ανθρώπους. Υπάρχει βία στον τύπο, συμβολική και δομική, όταν θέτουν εκτός
νόμου τις διαδηλώσεις, τα επεισόδια, τη νεολαία (και μέσω δηλώσεων
πολιτικών διαφόρων κομμάτων), και μια τεράστια λίστα αδικιών και προσβολών,
που συμπεριλαμβάνει, νομίζω και μια απογοήτευση για το σύστημα, που δεν
μπορούμε να αγνοήσουμε έτσι εύκολα.

Δεν ξέρω αν το κάψιμο κάδων απορριμάτων είναι κάτι στρατηγικά καλό. Αλλά
πιστεύω πως *οι άνθρωποι στην Καταλονία έχουν φερθεί πολύ καλά, έχουν
υπακούσει για πολύ καιρό τους πολιτικούς-στρατηγούς της χώρας και η
απογοήτευση είναι πολύ μεγάλη.

*Επίσης πιστεύω πως έχουμε πια κουραστεί, εγώ τουλάχιστον, από την ντόπια
χαζομελοδραματική επικοινωνιακή πολιτική,
από το να παίζουν με ουσιοκρατικές ταυτότητες, με το ρομαντικό του
πράγματος, αντί να μιλήσουν καθαρά και να πούνε: κοιτάξτε, στρατηγικά αυτό
το πράγμα δεν μας βοηθάει! Προσωπικά, δεν μπορώ να δω άλλα καλέσματα για
κινητοποιήσεις γεμάτα emoticons και φράσεις τύπου «Η περιπέτεια ξεκινάει!».
Μπορεί να φταίω εγώ, αλλά δεν μπορώ.

Η αίσθησή μου αυτές τις μέρες είναι πως η *Καταλονία της Αναγέννησης,
*με τα ποιητικά φεστιβάλ και την παραδοσιακή ισπανόφιλη αστική τάξη, με τα
τυποποιημένα σωστά καταλανικά, το ρατσισμό και τον φιλοευρωπαϊσμό της *βρέθηκε
αντιμέτωπη με την άγρια Καταλονία του εργατικού κινήματος και των κυριών*,
εκείνων των γυναικών που λέμε θείτσες και που όταν λένε «φτάνει», σημαίνει
«φτάνει, μέχρι εδώ». Αυτή την Καταλονία που αγαπάω πολύ.

Και που νόμιζα πως την είχαν συντρίψει, αλλά όχι: κι εγώ την είχα υποτιμήσει.

****

ΠΡΟΣΕΧΩΣ – θα επανεκδοθεί σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων η μπροσούρα μας
Μοβ σειρά 1: #Occupy Love – Δίκτυα αισθημάτων και επαναστάσεις

Ευτοπική Βιβλιοθήκη

Σεπτέμβρης 2019 – ωράριο λειτουργίας

Ανοιχτά για το μήνα Σεπτέμβρη

Τετάρτη – 4/9, 5 – 8 μ.μ.

Τετάρτη – 11/9, 5 – 8 μ.μ.

Τετάρτη – 18/9, 5 – 8 μ.μ.

Τετάρτη – 25/9, 5 – 8 μ.μ.

και κατόπιν συνεννόησης (μέσω email) για άλλη μέρα και ώρα

διεύθυνση: Θηβών 353, Αιγάλεω (2ος όροφος), πλησίον σταθμού ΜΕΤΡΟ Αιγάλεω

Ευτοπική Βιβλιοθήκη

Ισπανία: άρθρο της Brigitte Vassallo που υπερασπίζεται την έννοια του δημόσιου σχολείου

Η ΤΙΜΗ ΚΑΙ Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε ένα βίντεο για το Καταλανικό Δημόσιο Σχολείο, που γλίστρησε μέσα μου από μια ρωγμή της μνήμης μου, από το σακίδιο της κοινωνικής τάξης που κουβαλάω περήφανα. Το βίντεο μιμείται τη διαφήμιση ενός ελιτίστικου σχολείου για να διαφημίσει το καταλανικό δημόσιο σχολείο. Με ένα λογότυπο από αυτά που φαντάζεσαι κεντημένα σε μια μπλούζα με γιακαδάκι και τον πομπώδη βαρύγδουπο λόγο, που χρησιμοποιούνε μόνο όποιοι θεωρούν τους εαυτούς τους αφέντες του κόσμου.

Εγώ πήγα σε ένα από αυτά τα σχολεία. Χωρίς γιακαδάκι, είναι η αλήθεια, όχι τόσο ελιτίστικο αλλά, ξεκάθαρα υψηλής τάξης. Με έστειλαν εκεί επειδή εγώ ήμουν η ελπίδα κοινωνικής ανόδου της οικογένειάς μου, μιας ανόδου με όρους που σήμερα δεν μπορούμε να συλλάβουμε. Είμαι η πρώτη γενιά στην οικογένειά μου, δεν κουράζομαι να το γράφω για να το υπενθυμίζω και στον εαυτό μου, που δεν έχει γνωρίσει την πείνα. Πείνα. Πείνα του να μην έχεις τι να φας. Πείνα που να μπορείς να πεθάνεις από έλλειψη τροφίμων, αν δεν βρεις μια επείγουσα λύση. Η ταξική άνοδος, όταν προέρχεσαι από εκεί, συνδέεται λιγότερο με το μεταμοντέρνο εγώ και περισσότερο με τη συλλογική προσπάθεια για να εγγυηθούμε την επιβίωση της γενιάς και της φυλής μας. Όπως θα έλεγε ο Agamben, την απλή βιολογική γυμνή ύπαρξη, πολύ πριν να φτάσουμε να σκεφτούμε καν την “εξειδικευμένη ζωή” που ποτέ δεν υπήρξαμε εμείς.

Ο πατέρας μου, λοιπόν, έλιωνε στο τιμόνι οδηγώντας ένα ταξί και η μάνα μου έλιωνε για να αντέξει την κακή διάθεση που εκείνος έφερνε σπίτι επειδή δούλευε υπερβολικά, κι όλα αυτά για να μπορέσω να πάω εγώ, για τέσσερα καταραμένα χρόνια από τη ζωή μου, σε ένα σχολείο της υψηλής τάξης, όπου το χαρούμενο και ακαδημαϊκά ευφυές πλασματάκι που ήμουν εγώ έφτασε να μεταμορφωθεί σε ένα συναισθηματικά σπασμένο και αποτυχημένο σε ακαδημαϊκό επίπεδο ρημάδι.

Σε εκείνο το σχολείο υπέφερα από έμφυλη βία, ως το αγοροκόριτσο που ήμουν, αλλά και πολλή ταξική βία, μια βία που με σημάδεψε για πολύ καιρό με ένα ανεπαίσθητο τρόπο, με τη μορφή του συνδρόμου του απατεώνα, με τη μορφή συνεχών μποϊκοτάζ προς τον ίδιο μου τον εαυτό. Και όλα αυτά μου συνέβησαν επειδή ήταν ένα σχολείο για τις ελίτ, όπου το κυριώς μάθημα ήταν να μάθεις να είσαι ελίτ, να μάθεις να ανταγωνίζεσαι, να μάθεις να ξεχωρίζεις με οποιοδήποτε τρόπο, να μάθεις να πατάς ανθρώπους στο πέρασμά σου, να μάθεις να νομίζεις πως είσαι καλύτερος, ακόμη και να φτάσεις να πιστεύεις πως είσαι καλύτερος άνθρωπος από τους υπόλοιπους, με αυτόν τον συγκαταβατικό τρόπο εκείνου που μπορεί να διαλέξει αν βοηθάει τους άλλους ή τους καταρρακώνει. Ένα μέρος  όπου οι ανισότητες θεωρούνταν τόσο φυσιολογικές που κανείς δεν τις ανέφερε. Ένα μέρος όπου θεωρούνταν αυτονόητο πως όλοι είχαν τα πάντα στο σπίτι τους, από την υλική στήριξη μέχρι τη συναισθηματική στήριξη για να μπορέσουν να σπουδάσουν Και όποιος δεν το είχε, έβγαινε από το παιχνίδι, όπως βγήκα εγώ, παρόλο που ανέκαθεν το μόνο που πραγματικά ήθελα να κάνω στη ζωή μου ήταν να σπουδάσω. Αυτό μάθαμε σε εκείνο το σχολείο. Αυτό έμαθα εγώ.

Αν η οικογένειά μου τσίμπησε το δόλωμα, ήταν λόγω εκείνης της απάτης που συσχετίζει τιμή και αξία και που απορρέει από την ιδέα πως ό,τι είναι δημόσιο είναι δωρεάν και όχι πληρωμένο από όλους μας. Με αφετηρία αυτούς τους δυο βατράχους που μας έχει κάνει να καταπιούμε ο καπιταλισμός, τα ιδιωτικά σχολεία εξακολουθούν να απολαμβάνουν ένα είδος κοινωνικού γοήτρου που δεν αξίζουν. Το ιδιωτικό σχολείο δεν κάνει τις ελίτ, πρέπει να φτάσεις εκεί ήδη ελίτ. Αυτό που ξέρει να κάνει πολύ καλά είναι να τιμωρεί όλους όσους τολμάμε να εμφανιστούμε εκεί από το πουθενά.

Τον τελευταίο χρόνο σε εκείνο το σχολείο έκανα αποχή. Ενάντια στο σχολείο, ενάντια στην οικογένεια, ενάντια σε όλους. Αρνήθηκα να διαβάσω για να μπορέσω να μείνω στην ίδια τάξη και να μάθω, πραγματικά. Και επανέλαβα την τάξη, αυτή τη φορά στο δημόσιο. Και μπόρεσα να αναπνεύσω.

Το καταλανικό δημόσιο σχολείο έχει ένα σωρό κουσούρια. Χρειάζεται πολλή φεμινιστική δουλειά, πολλή, πολλή  αντιρατσιστική δουλειά, πάρα, πάρα πολλή, αλλά είναι το μόνο μέρος απ΄όπου μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο και τους εαυτούς μας και είναι ο πιο ασφαλής χώρος από αυτούς που έχουμε για τα παιδιά μας, επειδή ο ανταγωνισμός με όρους ζωής δεν αποτελεί τμήμα της ουσίας του σχολείου. Συμβαίνει, αλλά δεν είναι κομμάτι της ιδιοσυγκρασίας του.

Θα μου άρεσε να δω διαφημίσεις για το καταλανικό δημόσιο σχολείο που θα έδιναν αξία σε όλα αυτά, που θα αντανακλούσαν τις ιστορίες οικογενειών σαν τη δικιά μου, με λήμματα τόσο προφανή και τόσο αληθινά όπως “έχουμε το καλύτερο εκπαιδευτικό προσωπικό της Καταλονίας”. Που θα εξηγούσαν στις οικογένειες πως η κοινωνική άνοδος ξεκινάει στο δημόσιο σχολείο. Πως αν ένα σχολείο μπορεί μια μέρα να γίνει φεμινιστικό, θα είναι το δημόσιο, επειδή ο φεμινισμός δεν γίνεται να αποκλείει κανέναν. Πως αν μια μέρα κατορθώσουμε να φτιάξουμε ένα μη ρατσιστικό σχολείο, αυτό θα είναι το δημόσιο επειδή εκεί θα βρίσκονται οι οικογένειες που θα λένε “Φτάνει πια” στα ρατσιστικά προγράμματα ύλης που ακόμα καταπίνουμε. Πως αν ένα σύστημα έχει κάποιες πιθανότητες να βρίσκεται στο ύψος των σχεδίων μας για ένα κοινό μέλλον, αυτό είναι το δημόσιο σχολείο.

Να μην παίξουμε το παιχνίδι των ελίτ, να μην πάμε με τα νερά τους.

Ούτε άλλο ένα από τα δικά μας παιδιά στη μηχανή των cool τύπων.

Ούτε ένα από τα δικά μας παιδιά με τη μπλούζα με γιακαδάκι..

********************

Aπό την Ευτοπική Βιβλιοθήκη κυκλοφορεί μία συλλογή κειμένων της Βασάλο

με τίτλο #Occupy Love – Δίκτυα αισθημάτων και επαναστάσεις.

Ciao (Αντίο) Orso…

“Σύντροφε μας εσύ”

Οι καρδιές μας, πορφυρό υφαντό.
Να σ’ αγκαλιάσει και με τη θέρμη σου να μας θρέψει.
Πρόσφυγες στη δική σου καρδιά,  όλοι εμείς να χωρέσουμε
για να ξαποστάσουμε, για να ανασάνουμε, για να παρηγορηθούμε.
Μας έσωσες όλους.
Μας ξαναγέννησες όλους .
Μονάκριβη πατρίδα μας.

Σύντροφε μας εσύ!

Για τον Όρσο, Lorenzo Orsetti

Ευτοπική Βιβλιοθήκη, Απρίλης 2019