Αρχείο κατηγορίας Εκδόσεις Ευτοπικής Βιβλιοθήκης

«ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΙΡΗΝΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ», άρθρο της Brigitte Vasallo για την Καταλονία


Αυτές τις μέρες έχω καρφωμένο στο μυαλό μου εκείνο το τραγουδάκι που μας
μαθαίνανε μικρά στις κατασκηνώσεις «είμαστε ειρηνικοί άνθρωποι και δεν μας
αρέσει να φωνάζουμε», και που το τραγουδούσαμε ανεβάζοντας τον τόνο της
φωνής μέχρι που τελικά ξεφωνίζαμε. Ήμασταν πιτσιρίκια αλλά ήδη
καταλαβαίναμε *πως το να είναι κάποιος ειρηνικός άνθρωπος και το να φωνάζει
είναι κάτι απόλυτα συμβατό*. Στην τελική, είναι συμβατό το να φωνάζεις και
να μην σ’αρέσει να το κάνεις. Και καταλαβαίναμε πως υπήρχε μια διαφορά
ανάμεσα στο να είσαι ειρηνικός και το να βρίσκεσαι ανυπεράσπιστος. Ή
ανάμεσα στο να είσαι ειρηνικός και το να είσαι πειθήνιος, και να σιωπάς.
Αυτές τις αποχρώσεις, που, κοίτα να δεις, φαίνεται πως χάνουμε όταν
φτάνουμε στην ενηλικίωση.

Κάθε φορά που λέμε πως «ο καταλανικός λαός είναι από τη φύση του ειρηνικός»
διαπράτουμε ένα μικρό -ακούσιο;- έγκλημα. Αφενός, επειδή, αν διαβεβαιώνουμε
πως ένας οποιοσδήποτε λαός είναι ειρηνικός, μάλλον σε κάποιο νοητικό
συρταράκι μας έχουμε φυλαγμένη την ιδέα πως υπάρχουν βίαιοι λαοί. Και η
επόμενη εικόνα που μας έρχεται στο μυαλό, είναι σίγουρα ρατσιστική. Αλλά,
εκτός από το ότι αυτή η ουσιοκρατική ιδέα για τους λαούς είναι επικίνδυνη, *το
φαντασιακό μιας ειδυλλιακής, βουκολικής Καταλονίας είναι μια πρόσφατη και
ιδιοτελής εφεύρεση, *απόγονος κατά βάση της Μεταπολίτευσης, που έχει
ηθελημένα σβήσει σταδιακά την εργατική μνήμη και την αναρχική μνήμη από το
συλλογικό φαντασιακό. Στην Καταλονία έχουν υπάρξει τα πάντα: βόμβες στην
Όπερα, ο δολοφόνος του Τρότσκι, η Τραγική Εβδομάδα (1909, με τη μεγάλη
απεργία που κατέστειλε βίαια η κυβέρνηση, με πάνω από 100 νεκρούς), καθώς
και ιστορικές απεργίες όπως της Siemens και Elsa στην μητροπολιτική περιοχή
της Βαρκελώνης τις δεκαετίες του 60 και του 70, τον 20ο αιώνα, των οποίων
-παρεμπιπτόντως- ηγήθηκαν οι τσαρνέγος (ισπανοί εσωτερικοί μετανάστες στην
Καταλονία), επιτρέψτε μου την σημείωση, γιατί φαίνεται πως το μόνο που
έχουμε συνεισφέρει στον τόπο είναι η κακή προφορά μας στα καταλανικά…

Η Καταλονία, λοιπόν, έχει υπάρξει πάντα αρκετά ανυπότακτη κι αυτό θα έπρεπε
να μας γεμίζει περηφάνια. Από την άλλη, ο φεμινισμός -που τον αναφέρουμε
συχνά αλλά τον γνωρίζουμε ελάχιστα- μας έχει μάθει πως *η βία δεν είναι
μόνο μια γροθιά, αλλά μια σειρά πραγμάτων που τοποθετούνται σε διαφορετικά
και ταυτόχρονα πλαίσια, *και κυρίως πως δεν είναι το ίδιο η βίαιη επίθεση
και η άμυνα, και πως έχουμε το δικαίωμα να αμυνόμαστε.

‘Ετσι, *τα οδοφράγματα δεν μπορούν να ερμηνευτούν με απομονωμένο ή
κομπλεξαρισμένο τρόπο. *Δεν έχουμε ανάγκη να έρθουν κάποιοι απ’έξω για να
ανάψουν φωτιές, έλεος πια! Οι καταλανοί και οι καταλανές ξέρουμε να το
κάνουμε μια χαρά. Υπάρχει μια θηριώδης κρατική βία στην αστυνομική δράση,
και επιπλέον υπάρχει μια πρόσθετη συμβολική βία στο γεγονός ότι η
καταλανική αστυνομία επιτίθεται ενάντια στους ανθρώπους. Τους «δικούς της»
ανθρώπους. Υπάρχει βία στον τύπο, συμβολική και δομική, όταν θέτουν εκτός
νόμου τις διαδηλώσεις, τα επεισόδια, τη νεολαία (και μέσω δηλώσεων
πολιτικών διαφόρων κομμάτων), και μια τεράστια λίστα αδικιών και προσβολών,
που συμπεριλαμβάνει, νομίζω και μια απογοήτευση για το σύστημα, που δεν
μπορούμε να αγνοήσουμε έτσι εύκολα.

Δεν ξέρω αν το κάψιμο κάδων απορριμάτων είναι κάτι στρατηγικά καλό. Αλλά
πιστεύω πως *οι άνθρωποι στην Καταλονία έχουν φερθεί πολύ καλά, έχουν
υπακούσει για πολύ καιρό τους πολιτικούς-στρατηγούς της χώρας και η
απογοήτευση είναι πολύ μεγάλη.

*Επίσης πιστεύω πως έχουμε πια κουραστεί, εγώ τουλάχιστον, από την ντόπια
χαζομελοδραματική επικοινωνιακή πολιτική,
από το να παίζουν με ουσιοκρατικές ταυτότητες, με το ρομαντικό του
πράγματος, αντί να μιλήσουν καθαρά και να πούνε: κοιτάξτε, στρατηγικά αυτό
το πράγμα δεν μας βοηθάει! Προσωπικά, δεν μπορώ να δω άλλα καλέσματα για
κινητοποιήσεις γεμάτα emoticons και φράσεις τύπου «Η περιπέτεια ξεκινάει!».
Μπορεί να φταίω εγώ, αλλά δεν μπορώ.

Η αίσθησή μου αυτές τις μέρες είναι πως η *Καταλονία της Αναγέννησης,
*με τα ποιητικά φεστιβάλ και την παραδοσιακή ισπανόφιλη αστική τάξη, με τα
τυποποιημένα σωστά καταλανικά, το ρατσισμό και τον φιλοευρωπαϊσμό της *βρέθηκε
αντιμέτωπη με την άγρια Καταλονία του εργατικού κινήματος και των κυριών*,
εκείνων των γυναικών που λέμε θείτσες και που όταν λένε «φτάνει», σημαίνει
«φτάνει, μέχρι εδώ». Αυτή την Καταλονία που αγαπάω πολύ.

Και που νόμιζα πως την είχαν συντρίψει, αλλά όχι: κι εγώ την είχα υποτιμήσει.

****

ΠΡΟΣΕΧΩΣ – θα επανεκδοθεί σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων η μπροσούρα μας
Μοβ σειρά 1: #Occupy Love – Δίκτυα αισθημάτων και επαναστάσεις

Ευτοπική Βιβλιοθήκη

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ: “Η αντίληψη των διωκτικών αρχών για τον αναρχικό χώρο κατά την περίοδο της δεύτερης επταετίας (1974-1981)” – εκδόσεις Ευτοπική Βιβλιοθήκη

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου: “Η αντίληψη των διωκτικών αρχών για τον αναρχικό χώρο κατά την περίοδο της δεύτερης επταετίας (1974-1981)” (εκδόσεις Ευτοπική Βιβλιοθήκη)

Σάββατο 10 Νοεμβρίου στις 19:00 στον πολιτικό χώρο στη Σπύρου Τρικούπη 44 (Εξάρχεια)

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Καρδίτσα: παρουσίαση της μπροσούρας – σχόλια και θέσεις πάνω στη μπροσούρα για τη «Συριακή Επανάσταση»

Παρασκευή 26/10/201 στις 19:00 παρουσίαση της μπροσούρας »Σχόλια και θέσεις πάνω στη μπροσούρα Συριακή Επανάσταση» στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Καρδίτσας στο Τ.Ε.Ι.Δασοπονίας.

 

Οι πρώτες εκδόσεις της Ευτοπικής Βιβλιοθήκης

Έκδοση 1η.
Μαύρη σειρά 1: Η αντίληψη των διωκτικών αρχών για τον αναρχικό χώρο κατά την περίοδο της δεύτερης επταετίας (1974-1981)

 

Η «μαύρη σειρά», την οποία ξεκινά η συγκεκριμένη έκδοση, πραγματεύεται ζητήματα γύρω από τη μνήμη και τους αγώνες των αναρχικών/ελευθεριακών είτε στον ελλαδικό χώρο είτε σε άλλες περιοχές της γης. Είναι η σειρά που αποτελεί την πιο γερή ρίζα για την Ευτοπική Βιβλιοθήκη, αφού εκείνη, μαζί με την «κόκκινη σειρά» που θα πραγματεύεται ευρύτερα τους κοινωνικούς αγώνες και τις μορφές αντίστασης και κοινωνικής ανταρσίας, αφουγκράζεται το χθες, όσο σημαντικό ή ασήμαντο, όσο «μεγάλη» ή «μικρή» ιστορία κι αν υπήρξε. Είναι η μνήμη που μας οδηγεί στο να βρούμε εμείς σήμερα κάθε φορά το σημείο της δικής μας εκκίνησης, ώστε να προσεγγίσουμε από ένα δικό μας πια μονοπάτι την επόμενη μέρα ως επόμενη κοινωνική δημιουργία.

 

Έκδοση 2η.
Μοβ σειρά 1: #Occupy Love – Δίκτυα αισθημάτων και επαναστάσεις

Η «μοβ σειρά» των εκδόσεων της Ευτοπικής Βιβλιοθήκης έχει ως σκοπό να φιλοξενήσει κείμενα, μελέτες, άρθρα που αφορούν στις γυναίκες και τα έμφυλα ζητήματα γενικότερα, τόσο από τον ελλαδικό χώρο όσο και από άλλα μέρη της γης. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει πληθώρα μελετών, κυρίως όμως στο εξωτερικό.

Θεωρούμε ότι ένα φλέγον ερώτημα στο οποίο καλούμαστε να απαντήσουμε είναι το γιατί η εγχώρια παραγωγή, από τη μια κειμένων και από την άλλη αγώνων, στα πλαίσια του ελευθεριακού, αναρχικού, αντιεξουσιαστικού κινήματος, είναι τόσο φτωχή και αποσπασματική.

Ωστόσο είναι παρήγορο για μας, ότι τόσο οι χειραφετητικοί αγώνες των γυναικών στην Τσιάπας του Μεξικού, έως τους αγώνες των κουρδισσών μαχητριών στη Βόρεια Συρία και όχι μόνο, συμβαίνουν, γράφουν τη δική τους ιστορία, διεκδικώντας τη γυναικεία τους αξιοπρέπεια, χαράσσοντας για όλες εμάς, μια μνήμη ανεξίτηλων αγώνων. Αγώνων που θέλουμε να τιμήσουμε με όσες δυνάμεις έχουμε, όσο μικρές κι αν είναι αυτές.

Είμαστε εδώ, είμαστε εκεί, είμαστε παντού και θα καταφέρουμε να γίνουμε ορατές, παρόλη την καταχνιά της πατριαρχίας.

Έκδοση 3η.
Μπλε σειρά 1: Σχόλια & Θέσεις πάνω στην μπροσούρα «ΣΥΡΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ»

Η «μπλε σειρά» της Ευτοπικής Βιβλιοθήκης απλώνεται στη θάλασσα της Μεσογείου και στις στεριές που την περιβάλουν αλλά πηγαίνει κι ακόμα πιο πέρα, στα μέρη της Μέσης Ανατολής. Συνεπώς, δεν θα μπορούσε να μην ασχολείται και με τον Γόρδιο Δεσμό του Ανατολικού και Μεσανατολικού Ζητήματος, ιδιαίτερα στις μέρες μας που όλα δείχνουν πως αυτός ο πολύπλοκος κόμπος περιπλέκεται ακόμα περισσότερο. Τα εκδοτικά δοκίμια της μπλε σειράς έρχονται να πιάσουν νήματα αυτού του Γόρδιου Δεσμού έχοντας ως βάση ότι εκείνος μπορεί αυτή τη φορά να κοπεί όχι από το σπαθί ενός στρατάρχη αλλά από την ορμή της επαναστατικής διεθνιστικής αλληλεγγύης και της ισότιμης και ουσιαστικής συνεργασίας των λαών. Αυτή η οπτική είναι η οπτική που μπορεί να ενώσει ανθρώπους και τόπους του μεσογειακού και μεσανατολικού χώρου διαμορφώνοντας, για άλλη μια φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, τη γέννηση ενός νέου πολιτισμικού δυναμικού, βασισμένου όχι στη βαρβαρότητα και την κυριαρχία αλλά στην ισότητα και την αλληλοβοήθεια.

Κεντρική διάθεση: Ευτοπική βιβλιοθήκη, Θηβών 353 (2ος όροφος), Αιγάλεω.